Consensus over vergoeding van prestatie

• Zoals besproken onder stelling S2 is een ‘inkomen in verhouding tot de geleverde prestatie‘ één van de redenen waarom mensen presteren.

• Verder is er consensus over dat een inkomen minstens in verhouding tot de prestatie staat. Maar van zodra een inkomen groter wordt dan ‘in verhouding tot de prestatie‘ verandert deze opvatting naargelang men al dan niet betrokken partij is. Namelijk enkel zij die zelf een inkomen ‘in buitensporige verhouding tot hun prestatie’ verwerven, beschouwen dit als terecht.

Soorten buitensporige inkomens

• In de winstgevende sector zijn verschillende situaties oorzaak van buitensporige inkomens:
  (1) een succesvol product dat grootschalige productie vergt, kan leiden tot buitensporige winsten voor alle betrokkenen (uitvinder, financier, producent, aandeelhouder)
  (2) in de duurdere range van goederen kan een succesvolle middenstander een grote omzet met buitensporige winsten maken.
  (3) een sporter met uitzonderlijk talent wordt in de populaire sporten (voetbal, tennis…) buitensporig vergoed voor zijn prestatie, wat in contrast staat met de ondermaatse vergoeding van prestaties in andere sporten, ook al is de inzet van betrokkenen even uitzonderlijk.
  (4) plotse meerwaarde voor aandeelhouders van een bedrijf, die losstaat van eigen prestatie
• In de non-profit sector zijn er vanuit budgettaire noodzaak geen buitensporige inkomens, uitgezonderd gevallen van machtsmisbruik.