- Sedert de ontstaansperiode van het kapitalisme is de arbeidssituatie totaal veranderd. Hedendaagse werknemers ontvangen een loon in verhouding tot hun prestatie en in geval van werkverlies of ziekte, ontvangen zij een vervanginkomen via de sociale zekerheid.
- Toch blijft er een probleem met het verschil van inkomens. De deelnemers aan het economisch gebeuren worden voor de keuze gesteld tussen werken (1) als zelfstandige met een risicovol inkomen, of (2) als werknemer met een overeengekomen inkomen.
- En voor beide groepen voldoet de bestaande regelgeving niet volledig aan de voorwaarde van ‘inkomen in verhouding tot geleverde prestatie’, namelijk:
Werkgevers
Het ‘inkomen per gewerkt uur’ van een zelfstandige kan zowel lager als veel hoger liggen dan het uurloon van een werknemer.
Werknemers
De vergoeding van prestaties in functie van de tijdsduur en de kwaliteit van het werk, houdt in dat voor uitzonderlijke prestaties uitzonderlijk veel betaald wordt. Immers bij toename van de prestatie wordt het aantal kandidaten, die het hogere niveau aankunnen, schaarser zodat zij zonder regelgeving niet meer in evenredige maar in buitensporige verhouding tot hun prestatie vergoed worden. -
De bestaande regelgeving laat dus te hoge inkomens, zowel van werkgevers als werknemers, ongemoeid. Deze tekortkoming is een gevolg van de opvatting dat grootverdieners hun werklust zouden verliezen als ze geen hoge inkomens kunnen verwerven.
- Nochtans is deze opvatting in tegenspraak met stellingen Groepsgedrag S1 en S2 volgens dewelke werklust functie is van het vervullen van de behoeften aan (1) erkenning van prestatie en (2) erkenning van plaats in de hiërarchie. Deze behoeften zijn, zoals alle behoeften, aangeboren en bepalen dus ook de werklust van grootverdieners.
Stelling 4 · Kapitalisme
Nog geen reacties