Wetenschappelijk onderzoek naar de oorzaak van huilbuien

Het onderzoeksoverzicht van Gwen Dewar

• Het artikel ‘Infant crying, fussing, and colic van Gwen Dewar’, dat je kan lezen op https://www.parentingscience.com/infant-crying.html, geeft een overzicht van uitvoerig wetenschappelijk onderzoek naar het verband tussen het huilen van baby’s en de manier waarop moeders met hun baby’s omgaan. Het artikel bevat volgend citaat:

• ‘I don’t know, and I don’t think anyone else does, either. But if you compare hunter-gatherers with the rest of us, there is more going on than a different approach to baby-carrying. Possibly, the absence of colic in foraging societies reflects differences in diet, sleep, feeding, parental support, or even genes.’

Waarom haar verklaring niet overtuigt

• Gwen Dewar merkt hier op dat het verschil in levenswijze tussen deze van jager-verzamelaars en de onze niet enkel beperkt blijft tot ‘a different approach to baby-carrying’ maar ook uit verschillen bestaat in dieet, slaap, voeding, ouderlijke zorg en misschien zelfs genen. En hij sluit niet uit dat deze bijkomende verschillen oorzaak kunnen zijn van darmkolieken.
• Tot deze bijkomende verschillen rekent hij ook de ‘parental support (ouderlijke zorg)’ wat we als een fout beoordelen, omdat dit een term is die buiten de context van baby’s gebruikt wordt, namelijk in verband met opvoeding.
• Maar ook zonder deze fout blijft zijn zienswijze moeilijk verdedigbaar. Immers ze zou betekenen dat al onze moeders die borstvoeding geven darmkolieken bij hun baby’s veroorzaken ook al hebben de moeders er zelf geen last van.
• De vraag is vooral waarom Gwen Dewar vergezochte veronderstellingen maakt als een andere benadering van het dragen van baby’s volstaat om huilbuien te verklaren.

Samen slapen met de baby

• Immers het op natuurlijke wijze omgaan met een baby houdt in dat moeders hun baby blijven dragen ook nadat hij in slaap is gevallen en wanneer ze zelf gaan slapen.
• Maar terwijl het o.a. in Japan evident is dat de moeder met haar baby slaapt is dit in vele Westerse landen niet zo omdat er zowel wetenschappelijke studies zijn die het risico op wiegendood te groot vinden als andere die dit tegenspreken. Volgens een wetenschappelijke studie uit het magazine Kind & Adolescent Praktijk, zie onderstaand citaat, zou het samenslapen zelfs veiliger voor de baby zou zijn, als aan bepaalde voorwaarden voldaan is.
• Citaat: Er is zelfs onderzoek dat laat zien dat wanneer moeders borstvoeding geven en risicofactoren als drugs, roken en alcohol zijn uitgesloten, het delen van het bed juist beschermend kan werken tegen wiegendood (Bartick & Smith, 2014). Dit heeft er waarschijnlijk mee te maken dat borstvoedende moeders en hun baby’s anders slapen dan moeders die de baby kunstvoeding geven. Moeders die borstvoeding geven slapen bijvoorbeeld lichter en zijn zich meer bewust van de bewegingen en positie van hun baby. Tegelijkertijd ligt een baby die borstvoeding krijgt vaker op zijn rug of met het gezicht naar de moeder gericht en verkeert vaker in lichte slaap (zie o.a. Richard e.a., 1996). Het advies om het bed niet te delen, in het kader van preventie van wiegendood, zorgt er dus voor dat moeders eerder stoppen met borstvoeding, terwijl het geven van borstvoeding juist een belangrijke beschermende factor is tegen wiegendood.
  Bron: https://www.kaponline.nl/magazine-artikelen/wel-of-niet-doen-samen-met-je-baby-in-een-bed-slapen/